Historia Pokoju


Według znalezionych dokumentów początki założenia Pokoju sięgają 1747r. tj. I połowy XVIII w. Na terenie tutejszej miejscowości, wśród ludności miejscowej, istnieje legenda, która głosi, że „ Pokój jako osada powstał w wyniku snu i sennych widziadeł władcy tego terenu Württenberga. Legenda głosi, że zmęczony łowami książę usnął. We śnie widział piękne miasto, którego centrum stanowił zamek, a od niego w sześciu kierunkach rozchodziło się sześć alei. Książe postanowił urzeczywistnić sen i właśnie w tym miejscu wybudował swoją siedzibę. Wybudował więc jedna dużą izbę, której pięć okien i drzwi wychodziły w kierunkach sześciu alei, które kazał wybudować zgodnie z sennymi widziadłami”Kronika kościoła Ewangelickiego mówi, że „teren obecnej wsi i okolic porośnięty był lasami, w których żyła różna zwierzyna. To zachęciło księcia Württenberga do założenia tu swojej rezydencji. Najpierw zbudował on domek, posiadający tylko jeden duży pokój, którego drzwi i okna kierowane były w kierunkach sześciu alei, aby lepiej i łatwiej było obserwować zwierzynę leśną”.

W 1748r. założono zwierzyniec. W 1753r. zakończona została budowa zamku, który wybudowano na miejscu poprzedniej siedziby leśnej. Zamek ten miał 2 kondygnacje, naokoło płaskiego dachu była galeria. Wyrastające z dachu wierze posiadały zegar 4 tarczami.

Wkrótce zbudowano dookoła zamku domy dla służby. W 1798r. zamek padł łupem pożaru, wskutek tego spłonęła piękna biblioteka, kosztowne urządzenia. W tym samym roku rozpoczęto budowę nowego zamku, który został rozbudowany w 1923r. przez architekta Walchów. Założono też francuski ogród, typowy dla okresu Oświecenia. Stał się on miejscem zabaw, gier, tańców i spacerów.

Wraz z rozwojem zamku rozwijała się też osada. Wokół zamku osiedlili się rzemieślnicy pochodzenia polskiego. Przybyli oni na tutejszy teren z Wielkopolski. Duża część ludności była miejscowego pochodzenia, byli to Ślązacy opolscy. W związku z tym, że wzrosła liczba ludności, stała się konieczna budowa kościoła. W 1773r. zakończono budowę kościoła. Istnieje on do dziś i należy do najładniejszych kościołów klasycznych na Śląsku.

W 1791r. założono w Pokoju winnicę. Książę sprowadzał krzewy z Burgundii, Champanii, Prowansji, Włoch i Portugalii. Później uprawa winnej latorośli upadła ze względu na niesprzyjający klimat. Następną pracą w zagospodarowaniu Pokoju było utrzymanie stawów na terenach bagnistych, oraz usypanie sztucznych gór (1861-62). W 1798r. wieś liczyła 952 osoby. Stawy przyniosły księciu nowe dochody, gdyż hodował on karpie.

W związku z tym, że zamek stał się stałą rezydencją, zaistniała konieczność utworzenia placówki kulturalnej. W 1794r. założono teatr. Wystawiono sztuki Szekspira i Schillera.

W 1806r. przebywał tu Karol Maria Weber, znany kompozytor niemiecki. Tutaj dokończył on II-gą Symfonię c-dur i napisał operę „Wolny strzelec”.

W 1852r. zbudowano szosę opolską. W tym samym roku założono kąpielisko igieł sosnowych przez dr Freuda, które w 1861r. przeszło na własność księcia. Do Pokoju zaczęli przyjeżdżać kuracjusze. W 1863r. było ich prawdopodobnie 744. Frekwencja wzrosła z chwilą wybudowania linii kolejowej Jełowa - Pokój. W XIXw. Pokój był znany jako uzdrowisko.

W 1945 roku całkowicie został zburzony zamek, oraz liczne domy, upadło uzdrowisko. Wieś rozpoczęła nowe życie na skutek odmiennych, nowych warunków. Po wojnie wybudowano szereg nowych domów. Dane z 1962 roku mówią, iż wieś Pokój liczy 1210 mieszkańców.

 

Na podstawie kronik szkolnych opracowały: Emilia Dawid, Emilia Helińska.